૩૪. હવે મારામાં મને કંઇ પણ જડતું નથી.

ઢોલ પીટીને કહું છું કે મને કંઇ પણ આવડતું નથી, 

હું મરું કે જીવુંકોઇને કંઇ પણ અડતું નથી, 

હવે મને મારામાં કંઇ પણ જડતું નથી. 

આંસુનો દરિયો વહેઅંદર કંઇ પણ રડતું નથી. 

યુગો વીતી ગયાહાસ્યને કંઇ પણ પરવડતું નથી.    

હવે મને મારામાં કંઇ પણ જડતું નથી. 

ખાઇ હો કે કૂવોમનમાં કંઇ પણ ફફડતું નથી 

હાંક્યે રાખ્યા પછીપેટ કંઇ પણ બબડતું નથી 

હવે મને મારામાં કંઇ પણ જડતું નથી. 

કોઇ દુશ્મનીમાં  કંઇ પણ બાખડતું નથી, 

ઘરમાં  હાશ નથીકંઇ પણ ખખડતું નથી,     

હવે મને મારામાં કંઇ પણ જડતું નથી. 

બારણાં ખૂલી ગયા પછીઇચ્છામાં કંઇ પણ રખડતું નથી, 

અંગારો ઠરી ગયા પછીચામડીને કંઇ પણ તતડતું નથી,    

હવે મને મારામાં કંઇ પણ જડતું નથી. 

આરામનો  થાકઆળસ કંઇ પણ મરડતું નથી, 

દેખાવનો  દેખાવબહાર અંદર કંઇ પણ કરડતું નથી  

હવે મને મારામાં કંઇ પણ જડતું નથી. 

By Smita Trivedi

અમદાવાદની બી.ઍડ. કૉલેજમાં ૨૫ વર્ષ ઍસો. પ્રોફેસર તરીકે સેવા કર્યા બાદ હાલ નિવૃત્ત જીવનમાં સાહિત્ય, અધ્યાત્મ અને સંગીત સાથે પ્રવૃત્ત જીવનને માણી રહી છું. જીવનની પ્રત્યેક ક્ષણ એક નવો ઉઘાડ લઇને આવે છે, અને સતત નવું શીખવાની તક આપે છે.

2 comments

  1. ” Have marama mane kashu jadtu nathi” Wah! As if u have gone beyond all expectations and complaints. Accepted the reality of life. Have gone all possible experiences of life. Now nothing touches u. May be u have lived the life fully. Very much inspiring poem because ultimately every body has to reach to this stage. I personally appreciate the way u have expressed your feelings.

    Like

Leave a comment

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s